Беларускае народнае ганчарства мае даўнія традыцыі. Гліна дзякуючы сваёй даступнасці, пластычнасці і вогнетрываласці спрадвеку выкарыстоўвалася для вырабу посуду і іншых прадметаў. У сялянскім побыце кераміка была неад’емнай часткай гаспадаркі: у ёй гатавалі, захоўвалі, пераносілі ежу, напоі. Асноўнымі рысамі беларускага ганчарства былі практычнасць і дасканаласць формы, стрыманасць дэкору.

Гарады Глыбокае і Дзісна былі аднымі з галоўных цэнтраў ганчарства заходняга Паазер’я. У міжваенны час у кожным з гэтых гарадоў працавала каля дзевяці майстроў, у той час як іншыя асяродкі ганчарства былі значна меншыя і знаходзіліся пераважна ў сельскай мясцовасці. У некаторых з іх яшчэ захоўваўся старажытны спосаб фармоўкі посуду кальцавым налепам.

Глыбоцкія ганчары выраблялі посуд у тэхніцы выцягвання на нажным ганчарным крузе. Асартымент быў даволі разнастайны: гаршкі, макатры, бабачнікі, адстойнікі, збаны, гарлачы, глякі, слоікі, спарышы, міскі, паўміскі, цёрлічкі, чайнікі і інш.

Большасць вырабаў пакрывалі палівай, якую наносілі сухім спосабам: посуд абмазвалі дзёгцем і пасыпалі парашком палівы праз ганчарнае сітца — пытлік. Некаторыя вырабы дэкаравалі ў верхняй частцы некалькімі выціснутымі палоскамі. Посуд таксама маглі аздабляць падпаліўным роспісам, пераважна расліннага характару. У форме і аздабленні асобных прадметаў адчуваецца ўплыў найбольш развітых ганчарных цэнтраў — Ракава і Івянца. Ганчарная вытворчасць у Глыбокім праіснавала да 1970-х гадоў.

Беларускі дзяржаўны музей народнай архітэктуры і побыту і Глыбоцкі гісторыка-этнаграфічны музей падрыхтавалі сумесны выставачны праект, які знаёміць з вырабамі глыбоцкіх ганчароў. Акрамя традыцыйнага посуду на выставе можна ўбачыць некаторыя адмысловыя інструменты, якімі карысталіся майстры, даведацца пра тэхніку нанясення палівы, убачыць фотаздымкі 1930-х гг.